شما اگه صد سال پیش زندگی میکردین،تو همه عمرتون شاید ۱۰ تا ادم خیلی خوشگل هم نمیدیدین.بیشتر ادمهایی که میشناختین یا معمولی بودن یا حتی پایینتر و این خیلی پذیرفته شده بود.امروز شما حتی اگه از خونه بیرون نرین،فقط با چرخیدن تو شبکههای مجازی بیشتر از روزی ۱۰۰ تا ادم میبینین که از نظر
ظاهری از حد معمول خیلی بالاترن.این رو هم در نظر بگیرین که یه چیزی مثل عمل زیبایی ۵۰ سال پیش یه عمل خیلی غیر معمول بود که اکثرا برای تصحیح نقایص یا سوختگی استفاده میشد و خیلی گرون بود.امروزه به برکت ژل و فیلر و بوتاکس و ایمپلنت،احتیاجی به «عمل زیبایی» برای بهبود ظاهر نیست.
حالا دقت کنین که اگر شما یه موجود فضایی باشین که فقط به شبکههای اجتماعی در زمین دسترسی داره،احتمال داره برداشتی که از ظاهر یک انسان دارین خیلی با چیزی که یه انسان معمولی هست متفاوت باشه.همین خود ما به خنده میگیم پس این همه ادم شکم گنده قد کوتاه با دماغ کج که تو خیابون میبینیم
چرا تو شبکههای اجتماعی نیستن؟الان و در حال حاضر،پدیده instaface یا صورت اینستاگرامی یه پدیده جدی تو همه جوامع هست.استانداردی که فک رو زاویهدار،گونه های مشخص،لبهای برجسته و پوست صاف و بدون لک و چروک رو به عنوان یه چیز نرمال به شما توی همه شبکههای اجتماعی نشون میده و باعث میشه
که ادمهای معمولی،یادشون بره که اونها اکثریت هستن و نه استثنا و معمولی بودن،ایراد نیست.گذشته از اینکه رسیدیم به جایی که اگه بخوایم جذابیت یه ادم عادی رو قضاوت کنیم،حتی زیر حد معمول بهش نمره میدیم،عادتمون به دیدن زیبایی سختگیری درباره خودمون رو هم بیشتر میکنه و باعث میشه خودمون رو
دوست نداشته باشیم.و شاید مشکل دیگه هم این باشه که کمکم توی جامعهای زندگی میکنیم که همه شکل هم هستن،یا خیلی زیبا و بی نقصن،یا زشتن.همین الان هم کسانی که میگن من نچرال دوست دارم،منظورشون کسانیه که به صورت طبیعی صورت اینستاگرامی دارن یا در میزان تزریق ژل و ارایش افراط نکردن.
نهایتا شاید ما ادمها برای اینکه تا این تعداد ادم زیبا و بی نقص رو به راحتی ببینیم و فکرکنیم که در دسترس و زیادن طراحی نشدیم.
